Του Νίκου Χρυσόγελου, ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων
Το παραμύθι…
Η κρίση πλησίαζε. Οι αξιωματικοί του πλοίου και ο καπετάνιος έβλεπαν την καταιγίδα αλλά σφύριζαν αδιάφορα. Έχουμε ισχυρό σκάφος, δεν πρόκειται να μας επηρεάσει η καταιγίδα, ανακοίνωνε ο υπο-πλοίαρχος. Άσε για αργότερα τα μέτρα, έλεγε ο καπετάνιος, σε όποιον τον κοίταζε με απορία. Αλλά όταν είδε τον καιρό να αγριεύει και άκουσε έναν περίεργο θόρυβο από τις μηχανές, αποφάσισε να αφήσει το τιμόνι σε άλλον. Είχε εξάλλου κουραστεί.
Ο νέος καπετάνιος, που περίμενε με λαχτάρα να πιάσει στα χέρια του το τιμόνι, ενθουσιάστηκε. Γύρναγε στο κατάστρωμα και έβγαζε λόγους, έκανε παρουσιάσεις με power point, προσκαλούσε κόσμο από άλλα διερχόμενα σκάφη. Μια εύθυμη ατμόσφαιρα επικρατούσε στο κατάστρωμα. Το πλήρωμα δεν πήγαινε κάτω στις μηχανές να διαπιστώσει από που προήλθε ο θόρυβος. Οι επιβάτες περίμεναν να εκπληρώσει ο νέος καπετάνιος τις υποσχέσεις του και να βελτιώσει το μενού που σέρβιρε. Δεν υπάρχει πρόβλημα, το σκαρί είναι καλό και θα συνεχιστεί το γλέντι, επέμενε ο καπετάνιος, όταν κάποιοι άρχισαν να ανησυχούν για κάτι νερά που είχαν εμφανιστεί. Το σκάφος πλησίαζε στα βράχια αλλά η μουσική έπαιζε δυνατά, Ξαφνικά, ο καπετάνιος άρχισε να φωνάζει ότι το πλήρωμα είναι διεφθαρμένο, το σκαρί μπάζει από παντού, η εταιρία χρωστάει σε πολλούς. Και ταυτόχρονα, τηλεφωνούσε στις τράπεζες για δάνεια, γιατί, έλεγε, οι προηγούμενοι είχαν αδειάσει τα ταμεία. Πανικός. Το πλήρωμα άρχισε να πετάει τα πράγματα στη θάλασσα. Ο καπετάνιος άρχισε να ζητάει απελπισμένα σωτηρία από διερχόμενα πλοία. Στον πανικό που δημιουργήθηκε άρχισαν να αναλαμβάνουν το τιμόνι διάφοροι “διορισμένοι” καπετάνιοι για λίγες ώρες. Από τον ασύρματο δίνονταν διάφορες διαταγές, χωρίς να καταλαβαίνει κάποιος αν αυτές αφορούσαν στο συγκεκριμένο πλοίο ή σε κάθε πλοίο σε οποιαδήποτε θάλασσα του κόσμου. Το πλήρωμα εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια, είχε εξοργιστεί και με τους καπετάνιους, στο μεταξύ. Οι επιβάτες άρχισαν να οργίζονται κι αυτοί, να πετάνε πιάτα και γιαούρτια στο πλήρωμα, να απειλούν να πετάξουν στη θάλασσα καπετάνιους και πλήρωμα, να ζητάνε από τους ναύτες να αναλάβουν την διακυβέρνηση του πλοίου.
Το παραμύθι…
Η κρίση πλησίαζε. Οι αξιωματικοί του πλοίου και ο καπετάνιος έβλεπαν την καταιγίδα αλλά σφύριζαν αδιάφορα. Έχουμε ισχυρό σκάφος, δεν πρόκειται να μας επηρεάσει η καταιγίδα, ανακοίνωνε ο υπο-πλοίαρχος. Άσε για αργότερα τα μέτρα, έλεγε ο καπετάνιος, σε όποιον τον κοίταζε με απορία. Αλλά όταν είδε τον καιρό να αγριεύει και άκουσε έναν περίεργο θόρυβο από τις μηχανές, αποφάσισε να αφήσει το τιμόνι σε άλλον. Είχε εξάλλου κουραστεί.
Ο νέος καπετάνιος, που περίμενε με λαχτάρα να πιάσει στα χέρια του το τιμόνι, ενθουσιάστηκε. Γύρναγε στο κατάστρωμα και έβγαζε λόγους, έκανε παρουσιάσεις με power point, προσκαλούσε κόσμο από άλλα διερχόμενα σκάφη. Μια εύθυμη ατμόσφαιρα επικρατούσε στο κατάστρωμα. Το πλήρωμα δεν πήγαινε κάτω στις μηχανές να διαπιστώσει από που προήλθε ο θόρυβος. Οι επιβάτες περίμεναν να εκπληρώσει ο νέος καπετάνιος τις υποσχέσεις του και να βελτιώσει το μενού που σέρβιρε. Δεν υπάρχει πρόβλημα, το σκαρί είναι καλό και θα συνεχιστεί το γλέντι, επέμενε ο καπετάνιος, όταν κάποιοι άρχισαν να ανησυχούν για κάτι νερά που είχαν εμφανιστεί. Το σκάφος πλησίαζε στα βράχια αλλά η μουσική έπαιζε δυνατά, Ξαφνικά, ο καπετάνιος άρχισε να φωνάζει ότι το πλήρωμα είναι διεφθαρμένο, το σκαρί μπάζει από παντού, η εταιρία χρωστάει σε πολλούς. Και ταυτόχρονα, τηλεφωνούσε στις τράπεζες για δάνεια, γιατί, έλεγε, οι προηγούμενοι είχαν αδειάσει τα ταμεία. Πανικός. Το πλήρωμα άρχισε να πετάει τα πράγματα στη θάλασσα. Ο καπετάνιος άρχισε να ζητάει απελπισμένα σωτηρία από διερχόμενα πλοία. Στον πανικό που δημιουργήθηκε άρχισαν να αναλαμβάνουν το τιμόνι διάφοροι “διορισμένοι” καπετάνιοι για λίγες ώρες. Από τον ασύρματο δίνονταν διάφορες διαταγές, χωρίς να καταλαβαίνει κάποιος αν αυτές αφορούσαν στο συγκεκριμένο πλοίο ή σε κάθε πλοίο σε οποιαδήποτε θάλασσα του κόσμου. Το πλήρωμα εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια, είχε εξοργιστεί και με τους καπετάνιους, στο μεταξύ. Οι επιβάτες άρχισαν να οργίζονται κι αυτοί, να πετάνε πιάτα και γιαούρτια στο πλήρωμα, να απειλούν να πετάξουν στη θάλασσα καπετάνιους και πλήρωμα, να ζητάνε από τους ναύτες να αναλάβουν την διακυβέρνηση του πλοίου.
