Η καθαρίστρια που οδηγεί την επανάσταση κατά των τραπεζών

απο altherthess

Μία καθαρίστρια, μετανάστρια από τον Ισημερινό στην Ισπανία, καθοδηγεί την εξέγερση κατά ισπανικής παγίδας με υποθήκες.
Η Άιντα Κινατόα περνά στην αντεπίθεση και γίνεται το πρόσωπο των πολιτών του Εκουαδόρ που αγωνίζονται να ξεφύγουν από τα υπέρογκα στεγαστικά δάνεια των ισπανικών τραπεζών. Μιλώντας στον Observer, περιγράφει η ίδια το πρόβλημα: «Οι περισσότεροι πολίτες του Ισημερινού έφτασαν εδώ (στην Ισπανία) ανάμεσα στο 1998 και το 2002, προσπαθώντας να ξεφύγουν από την οικονομική κρίση στη χώρα τους» λέει.

«Βρίσκαμε δουλειά, αλλά δεν μπορούσαμε να βρούμε θέσεις εργασίας. Οι ιδιοκτήτες σπιτιών ζητούσαν έξι νοίκια μπροστά και έναν Ισπανό να εγγυηθεί για την πληρωμή. Οπότε, καταλήγαμε στριμωγμένοι σε μικροσκοπικά διαμερίσματα, με ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε ένα δωμάτιο» λέει.

Ιωάννα Κοντούλη: Είμαστε μακριά από τον λαϊκισμό του Μνημονίου και τον λαϊκισμό της δραχμής

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΔΑΦΝΗ ΣΦΕΤΣΑ

"Δεν βλέπουμε να υπάρχουν πραγματικά ενωτικές διαδικασίες που θα δημιουργήσουν ένα μεγάλο πολιτικό κοινωνικό ρεύμα με ισχυρή καταγραφή. Οι εκλογές είναι κοντά και δεν θέλουμε να χάσουμε πολύτιμο χρόνο σε αδιέξοδες διακομματικές διαπραγματεύσεις"

Πριν από λίγες ημέρες το Συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων επέλεξε την Ιωάννα Κοντούλη, στέλεχος του κόμματος, μηχανικό, ως επικεφαλής της εκλογικής εκστρατείας. Όπως υποστηρίζει στη συνέντευξή της στην "Α", η εκλογή της έναντι του Μιχάλη Τρεμόπουλου δεν βασίστηκε σε πολιτικές θέσεις, καθώς "δεν κρύβονται μικρότερα κόμματα κάτω από την πολιτική ομπρέλα των Ο.Π.". Η Ι. Κοντούλη ασκεί σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Παπαδήμου, μιλά για την ανάγκη άμεσης προκήρυξης εκλογών εκτιμώντας ότι είναι περισσότερο από πιθανή η είσοδος των Πράσινων στη Βουλή, ενώ αποκλείει μετεκλογική συνεργασία με τα κόμματα του Μνημονίου, παρά μόνο στην απίθανη περίπτωση που "ξαφνικά επαναστατήσουν και αποποιηθούν το νεοφιλελεύθερο όνειρο". Αναφορικά δε με τις διεργασίες ανάμεσα στις αντιμνημονιακές δυνάμεις, η Ι. Κοντούλη αναφέρει ότι δεν υπάρχουν πραγματικά ενωτικές διαδικασίες κι έτσι εξηγεί την απόφαση αυτόνομης καθόδου των Ο.Π.: "Οι εκλογές είναι κοντά και δεν θέλουμε να χάσουμε πολύτιμο χρόνο σε αδιέξοδες διακομματικές διαπραγματεύσεις".

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα

της Χριστίνας Ταχιάου 

Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι; Με την Ελλάδα που κυκλοφορεί στο δρόμο λες και είναι μόνη της; Με την Ελλάδα που λατρεύει τα 100 ντεσιμπέλ; Με την Ελλάδα που φυσάει τον καπνό της στα μούτρα του απέναντι; Με την Ελλάδα που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει; Με την Ελλάδα που δικαιολογεί την παρανομία; Με την Ελλάδα που νιώθει ανώτερη από τους «ξένους»; Με την Ελλάδα που καμαρώνει επειδή κατασκεύασε κάτι ελεεινής ασχήμιας χωριά; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να απλώνει ξαπλώστρες στις άλλοτε πανέμορφες παραλίες; Με την Ελλάδα που θεωρεί φυσιολογικό να πηγαίνει σε απίθανης αρπαχτής κλαμπ και καφέ και να παρακαλάει κάτι άθλιους φουσκωτούς τύπους της νύχτας να μη φάει πόρτα; Με την Ελλάδα που πιστεύει ότι δεν μπορεί να διοριστεί χωρίς μέσο; Με την Ελλάδα που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να κάνει τη δουλειά της; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να πληρώνει ένα κάρο λεφτά σε μπουζούκια και μπαρ και μετά να οδηγεί μεθυσμένη; Με την Ελλάδα που πιστεύει «Και τι έγινε που έπιασαν τους Καραμπέρηδες; Αυτοί είναι το πρόβλημα;»; Με την Ελλάδα που απαιτεί να «φέρουν πίσω τα κλεμμένα» αλλά εξαιρεί τον εαυτό της από την επιστροφή; Με την Ελλάδα που διεκδικεί το δικαίωμά της να εξακολουθήσει να λειτουργεί κουτοπόνηρα; Με την Ελλάδα που πάσχει από έλλειψη φιλοδοξίας;

Η ΒΕΡΟΛΙΝΕΖΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ

Είναι καιρός να σταματήσει να αποτελεί η Ελλάδα το πειραματόζωο των παιδιών του Σικάγου και της πρωσικής Γερμανίας - η οποία τη θεωρούσε ανέκαθεν σαν το ιδανικό υποψήφιο θύμα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της

Το απίστευτο «γερμανικό τελεσίγραφο» είναι πλέον γεγονός – προεξοφλεί δε ότι, η αποπληρωμή των δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας, η οποία σχεδιάζεται να κυβερνάται από διορισμένο, ξένο επίτροπο, ως το πρώτο ίσως επίσημο προτεκτοράτο του Βερολίνου, θα προηγείται όλων των άλλων δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Ο γρίφος τουPSI, καθώς επίσης το περίπλοκο παιχνίδι των κερδοσκόπων, τοποθετούνται πια σε δεύτερη μοίρα – αφού προέχει η ολοκλήρωση της εισβολής στην Ελλάδα, με την εγκατάσταση των δυνάμεων κατοχής.

Με τον εκβιασμό αυτό επιχειρείται προφανώς να εμποδιστεί η Ελλάδα στο μέλλον από ενέργειες, όπως η στάση πληρωμών ή/και η επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα – οπότε να μην έχει στη διάθεση της κανένα απολύτωςδιαπραγματευτικό πλεονέκτημα, απέναντι στους πιστωτές της. Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή η Ελλάδα δεν συμφωνήσει, τότε δεν θα λάβει άλλα δάνεια από την Τρόικα – τα οποία οι σύνδικοι του διαβόλου, το ΔΝΤ δηλαδή, τα έχει αναθεωρήσει στα 145 δις € (από τα 130 δις € που πρότεινε μέχρι σήμερα).      

Επανασταση σημερα...

όσο αίμα και βία χρειάστηκε για να επαναστηθούν ανά τους αιώνες τόσες φορές τα πράγματα, τόσο ανώδυνα, υπόγεια και ανεπαίσθητα με το πέρασμα των χρόνων διολίσθαιναν ξανά, με αποτέλεσμα να φτάσουμε τελικά στο σήμερα και να βλέπουμε το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων της γης να υποφέρει, να εξουσιάζεται από μια ισχνή μειονότητα των επωνομαζόμενων αγορών. Να βλέπουμε μια ανθρωπότητα που ζει, παρόλο τον εκσυγχρονισμό του βίου και την άνοδο του πολιτιστικού και βιοτικού επιπέδου στον "ανεπτυγμένο" κόσμο, σε καθεστώς ανασφάλειας, ανέχειας ή εξαθλίωσης.

Με λίγα λόγια, ως τώρα, κάθε αλλαγή προς το συμφέρον των πολλών απαίτησε αίμα πολύ, ενώ κάθε αλλαγή προς το συμφέρον των τραγικά ολίγων έγινε λάου λάου, με μεθόδους υπόγειες, μελετημένες σε βάθος, φαινομενικά αναίμακτες, μεθόδους αποβλάκωσης και αλλοτρίωσης κυρίως.

Η Ελλάδα είναι πολύ χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της πορείας της ανθρωπότητας, κυρίως κατά το σκέλος της "ανεπαίσθητης διολίσθησης" 

Από μια χώρα με κατοίκους τραχείς, ψυχωμένους, αυτάρκεις, πλούσιους δίχως χρήματα, ανθρώπους που κέρδιζαν τον βίο τους δύσκολα μεν, κατέχοντας γη και ύδωρ δε, μεταμορφώθηκε μέσα σε λίγες δεκαετίες σε μια χώρα με κατοίκους που από άνθρωποι μεταλλάχθηκαν σε αριθμούς, σε πλαδαρά ομοιώματα, άφησαν την παραγωγή, εγκατέλειψαν τη γη και το ύδωρ που τους έθρεφαν και συνωνιστιζόμενοι σε αστικά κέντρα άρχισαν να ζουν "πολιτισμένα", ασχολούμενοι όχι πια με τις πρωτογενείς εργασίες διαβίωσης αλλά με δευτερογενείς και τριτογενείς κλάδους της λεγόμενης οικονομίας.

Περισσότεροι από 3.000.000 Έλληνες απειλούνται από τη φτώχεια

Ενας στους πέντε Ελληνες απειλείται από τη φτώχεια σύμφωνα με τα αποτελέσματα της δειγματοληπτικής Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών έτους 2010 που ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Οι βασικές διαπιστώσεις της έρευνας είναι: To 20,1% του πληθυσμού της Χώρας απειλείται από τη φτώχεια, όταν το κατώφλι υπολογίζεται στο 60%, της διάμεσου του συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος. Ο παραπάνω δείκτης, υπολογιζόμενος με την ίδια μεθοδολογία, παρουσιάζει σχετική σταθερότητα κατά τα τελευταία 15 έτη (1994-2009) για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, κυμαινόμενος μεταξύ 19,5% και 23%. Ο κίνδυνος φτώχειας, υπολογιζόμενος με κατώφλια διάφορα του 60% της διάμεσου του συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος ανέρχεται σε 7,3 %, αν το κατώφλι οριστεί στο 40%, της διάμεσου του συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος,  12,4, αν το κατώφλι οριστεί στο 50%, της διάμεσου του συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος και 27,2%, αν το κατώφλι οριστεί στο 70%, της διάμεσου του συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 23% και είναι υψηλότερος κατά, περίπου, τρεις ποσοστιαίες μονάδες από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού. Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών υπολογίζεται σε ποσοστό 21,3% και είναι μειωμένος κατά 0,1 της ποσοστιαίας μονάδας σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανέρχεται σε 3.030.900 άτομα. Ο πληθυσμός που διαβιεί σε νοικοκυριά που δεν εργάζεται κανένα μέλος ή εργάζεται με μερική απασχόληση ανέρχεται σε 544.800 άτομα, ενώ στο προηγούμενο έτος ανερχόταν σε 488.200 άτομα. Ο πληθυσμός που απειλείται από τη φτώχεια είναι κυρίως: - Γυναίκες άνεργες (40,0%) - Μονογονεϊκά νοικοκυριά με, τουλάχιστον, ένα εξαρτώμενο παιδί (33,4%) - Νοικοκυριά με έναν ενήλικα ηλικίας 65 ετών και άνω (30,1%) - Νοικοκυριά με 3 ή περισσότερους ενήλικες με εξαρτώμενα παιδιά (29,3%) - Μονοπρόσωπα νοικοκυριά με μέλος θήλυ (27,7%) - Παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (23,0%) Κατεβάστε από την ΕΛ.ΣΤΑΤ. όλη την έκθεση Κίνδυνος Φτώχειας (SILC) ( Έτους 2010)

2012: Το τέλος της μεσαίας τάξης?

«Η μεσαία τάξη συνιστά μια πολυτέλεια την οποία ο καπιταλισμός δεν είναι πια σε θέση να πληρώνει».
John Gray, πολιτικός φιλόσοφος

Ορισμένες φορές στην Ιστορία συμβαίνει η πραγματικότητα να ξεπερνάει τη φαντασία. Αυτό συμβαίνει τώρα και στην Ελλάδα. Εισερχόμαστε στο 2012, με την Ελλάδα να συμπληρώνει πέντε χρόνια σε οικονομική ύφεση, κάτι που δεν βίωσε ποτέ καμιά άλλη χώρα της Ευρωζώνης. Το 2008 η οικονομική συρρίκνωση ήταν στο -0,2% του ΑΕΠ της Ελλάδας,  το 2009 στο -3,2%, το 2010 στο -4,3%, το 2011 στο -6% και για το 2012 οι προβλέψεις κάνουν λόγο για -3%. Μέσα σε μια πενταετία η ελληνική οικονομία έχασε σχεδόν το 20% του ΑΕΠ της. Την ίδια περίοδο η συρρίκνωση των εισοδημάτων και της αγοραστικής δύναμης του μέσου Έλληνα εκτιμάται μεταξύ -35% με -40%.  Κοντολογίς το μόνο που «αναπτύσσεται» στην Ελλάδα της Τρόικας είναι η ύφεση!

Μέσα σ’ αυτό το απελπιστικά υφεσιακό περιβάλλον, χρεοκοπεί και το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής μεσαίας τάξης. Οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε αφανισμό, εξαιτίας της πολιτικής αυστηρής λιτότητας που έχει επιβάλει η Τρόικα στον ελληνικό λαό.  Η εφιαλτική ύφεση σε συνδυασμό με τη βίαιη υποτίμηση των εισοδημάτων, των περιουσιακών  στοιχείων και την τεράστια ανεργία, οδηγεί αναπόφευκτα στην πληβειοποίηση της μεσαίας τάξης. Επέρχεται έτσι μια βίαιη κοινωνική αποδιάρθρωση, καθώς τα μεσαία στρώματα αποτελούσαν τη συνέχουσα ύλη, που τροφοδοτούσε την ευημερία και την απορρέουσα κοινωνική ειρήνη, στήριζε τη δημοκρατία και προωθούσε τον εκσυγχρονισμό. Μια διαρκώς συρρικνούμενη μεσαία τάξη οδηγεί νομοτελειακά στην αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων και στις εκρήξεις βίας και καταπίεσης.